Ik werd geboren als
Dominus Deerhunteren ben Brit van geboorte, a Foxterrier indeed. Waar ze in gods naam die naam uithaalden is me nog steeds een raadsel. Ik dominant ? ... Jagen das voor snobs. ... Ik die naast mijn zalig lichaam enkel mijn intellentie traín... Ben een pienter ventje, laat me niet doen, maar ben helemaal niet dominant, hoe ze dat trouwens bij mijn geboorte zouden gemerk hebben ? Ik herinner me in de verste verte geen glazen bol. Rare jongens, die Britten.
Dus wel van adel bij geboorte, maar van het soort dat aan lager wal raakte. Grote titels,maar geen centen, noch shillings.
Mijn eerste maanden spendeerde ik eigenlijk in armoede. Mijn fokkers poogden hun minimum uitkering wat bij te spijzen door hun eigenste puppys te verkopen, uiteraard taxfree. Gewoon barbaars. Shocking. En hoe hard ik ook probeerde, ik kon geen contact nemen met childfocus, dat is toch ook voor hondjes in nood? Ik moet dat nog eens uitzoeken, geen hulp bieden aan een onschuldige puppy in nood is dat niet strafbaar ? Aan de rand van een depressie en wanhoop balanceerde puppy, aan zijn lot overgelaten, een regelrechte schande mijnheer. Ooit zet ik hen dat nog betaald. Onderussen memoriseerde ik wel het noodnummer, je weet maar nooit. Better safe than sorry.
Ik had enkel een oude stinkende vod en de eeuwige Engelse schoolkost. Gezond, naar zo saai, flets en kleurloos. Regelrecht wraak roepend zelfs geen proper voederbakje..
Alles ging naar mijn zus, die de Beauty Contests afdretste, als een goedkope del in vol ornaat, op zoek naar een geschikte, rijke, knappe reu. De prins op het witte paard. Alsof dat bestaat, zelfs niet in Italie, waar ze nu regelmatig de terrasjes afschuimt. Er bestaan geen sprookjes, zeker niet het soort met een happy end. Het besef van die realteit zal hen zwaar vallen.
Zo besliste ik mijn lot niet te ondergaan, maar de wereld te gaan verkennen op zoek naar kennis en avonturen. Mens sana in corpore sano. Ik zou mijn luttele bezittingen inpakken en een nieuw aangenaam leven maken. op stap, een toekomst tegemoet. Zo nodig word ik wereldreiziger zoals de hond van Kuifje. Hm ... zou goed staan op mijn kaartje. Deerhunter, adventurer... De nieuwe Indiana Jones, alleen knapper, gespierder en veel erudieter.
Het makkelijkste was dat inpakken, ik had toch niets, de rest zou wel volgen, betrouwend op mijn mensenkennis, charme en uitgesproken karaktertje, en mijn mooie ogen.
Plots kregen mijn fokkers een te gek telefoontje, iemand had van mijn bestaan gehoord en wilde mij een nieuwe toekomst bieden. Waw, ik had er zelfs niets voor moeten doen, was ik dan al zo bekend ? Dat begint al niet slecht ! Ik zie me al een exotische harem bewaken, mijn orders uitdelen, om het eenieder en vooral mezelf het leven aangenamer te maken.
Zou ik me nu niet beter koest houden en voorbeeldig zijn tot ik hier weg ben?
Dienen aan de telefoon bleek dan een Belg te zijn, dus kon ik me mentaal voorbereiden op mijn eerste reis. Te gek. Mijn rugzakje was reeds gepakt, ik hoefde enkel op de grote dag te wachten. Ik moet je toegeven, ik ben nog nooit in mijn leventje zo braaf en keurig gebleven, alhoewel ik popelde van ongeduld. Ben nu wel geen pessimist, maar ik ken mezelf, in een zwak momentje mijn beste voornemens vergeten en alles verbrodden. Voor een kortstondig pleziertje zet men nu eenmaal geen mooie toekomst op het spel... Daar heb wel ik geleerd wat zelfbeheersing is.
De grote dag was er ineens, geheel onverwacht.
Ik werd nota bene opgehaald, geen openbaar vervoer, neen mijnheer, een persoonlijke escorte. Zeer mysterieus, zou Scotland Yard dit georganiseerd hebben ? Een nieuwe identiteit, een geheimagente die me incognito naar een geheime locatie op het vasteland, eerst naar Calais in Frankrijk naar België brengt ? Ik heb een ware missie toegewezen gekregen. In mijn kielzog zwijmende vrouwen en gevelde gevaarlijke slechterikken. Bye Great Brittain, ... Brussels, here I come.
Ik had al op internet gekeken, we moesten een zee oversteken op een boot of met de wagen een tunnel onder water inrijden.
Opnieuw een persoonlijke behandeling voor mezelf, ik moest niet aanschuiven tussen het plebs om een bende zatlappen in een bar trotseren, nee, ik was koning te rijk in de wagen, nu en dan een knuffeltje, vragen of ik iets wilde eten, iets drinken, wat slapen... ?
Dat kon slechter. Dat ze opletten, ik word dat nog gewoon. In alle opwinding heb ik zelfs vergeten zeeziek te zijn.
Spijtig genoeg, mooie liedjes duren niet lang. Dra zette ik als ervaren wereldreiger mijn eerste poot aan wal in Calais, wel beslist de rest van de wereld ook te veroveren, maar eerst de thuislocatie in België.
Daar werd ik opgewacht door een hoogst persoonlijk verwelkomingscomite van de nieuwe baas.
Oeps mis, dat was mijn nieuwe baas met zijn vrouw in hoogsteigen persoon. Lap eerste fout van mijn nieuw leventje, overvol goede voornemens.
Nog efkes koest blijven, ze zullen het wel vergeten zeker.
Reizen is ook niet alles, zeker als je het water overgaat... Ik had toch wel een bende dikke, vette vreemde verstekelingen aan boord gekregen zeker. Van die exotische zoetwater insecten buiten alle proportie.
Maar jeuken zo die bruine beesten, en het waren ferme, je bijten.
Spijtig genoeg kun je niet terugbijten. Ik zou ze anders wel een lesje geleerd hebben.
Zodra ze het merkte, kreeg mijn vrouwtje een kleine hysterie-aanval. Lap, gedaan met de knuffels, en de eerste plaats van mijn nieuwe huis dat ik leerde kennen was de badkamer. Groot dat zo'n bad is, je kan er makkelijk in verzuipen. (De scene zo Indiana Jones eindelijk, na talloze avonuren, eens thuis komt, tonen ze nooit, maar nu weet ik nu wel waarom.)
Toch rook ik al beter en de badkamer was ondertussen helemaal nat.
Nu nog iets te eten en observeren, zodat ik weet hoe de dag daar verloopt.
Op het eerste zicht was ik toch niet zo slecht gevallen. Het eten is er prima, ik heb gezelschap van een Duitse maagd, met heel mooi zwart haar, zeer elegant en van een flinke boerenjongen, een mooi dikke grijze vacht. Morgen ga ik die sullen eens testen. Nu ben ik echt wel te moe. Verdorie, er stond al een mand, zo groot als een paleis klaar. Proper gewassen, buikje vol....zzzzz.
Nu wil ik wel eens weten waar ik belandde.
Eerst de tuin : deftige afmetingen, mooie struiken waar ik kan schuilen. Very decent.
Aha daar zijn mijn viervoetige handlangers. Rustig blijven, beetje, bij beetje kennismaken... Zo, jullie zijn die woestelingen die ik getemd zal krijgen :
Chienne, een Dobermann, de oudste van de bende :
Naar u ziet, is speelt ze zeer graag met de frisbee. Spijtig genoeg voor haar, krijgt ze rugklachten, zodat ze het niet meer mag doen.
Dan is er den Alberrt een bouvier, gefokt om koeien te hoeden.
Daar was hij nog kleintjes en pas toegekomen als een puppy. Schattig niet, maar hij groeide op, spijtig genoeg niet tot mijn beste vriend.
Zijn naam heeft ie te danken aan de gelijkenis met onze vorst : grijs, beaat lachtend en weinig actie.